Ufak Şeylerle Mutluluk

Ağustos 25th 2009 Kişisel Hikayeler, Kültür ve Sanat Hikayeleri, Yaşamdan Hikayeler

  Pek çoğumuz bir tartışma, yanlış anlama veya yetiştirme biçimindeki 

farklılıklardan kaynaklanan küçük kırgınlıklara dört elle sarılırız. 

Kırıldığımız kişi dost veya akraba olsun, inatla onun bize el uzatmasını 

bekler, onu bağışlamak ve eski ilişkiyi tekrar başlatmak için bunun tek yol 

olduğuna inanırız.

Sağlığı pek de iyi olmayan bir hanım dostum bana oğluyla üç yıldan beri 

konuşmadığını söyledi. "Neden?" diye sordum.

Gelini ile ilgili bir konuda ters düştüklerini ve önce oğlu aramadıkça, 

onunla bir daha hiç konuşmayacağını söyledi. Ona kendisinin el uzatmasını 

önerince, önce itiraz etti ve "Bunu yapamam, çünkü onun özür dilemesi 

gerekir," dedi. Kadın biricik oğluna elini uzatmadan neredeyse, ölmeye bile 

hazırdı. Biraz da tatlı dil döküp onu ikna ettikten sonra telefon açmayı 

kabul etti. Sonuçta oğlu, annesi aradığı için büyük bir minnet duydu ve 

kendiliğinden özür diledi. Hep olduğu gibi taraflardan biri bir fırsat bulup 

dostluk elini uzatırsa, bundan herkes kazançlı çıkar.

Ne zaman öfkemize saplanıp kalsak, "ufak şeyleri" kafamızda kurup, gerçekten 

"büyük mesele" haline getiririz. Sanki haklı oluşumuz mutluluğumuzdan daha 

da önemliymiş gibi görünür. Oysa, hiç öyle değildir. Eğer daha huzurlu bir 

insan olmak istiyorsanız şunu anlamamız gerekir ki haklı olmak hemen hiç bir 

zaman kendinizi mutlu etmekten daha önemli değildir. Mutluluğun yolu, 

yargıları bir yana atıp, sevgi elini uzatmaktır. Bırakın, başkaları haklı 

oluversin. Bu sizin haksız olduğunuz anlamına gelmez. Her şey yoluna 

girecektir. Siz işin ucunu bırakmanın huzurunu ve haklı olmayı başkalarına 

bırakmanın keyfini yaşayacaksınız.

Elinizi uzatıp, haklılığı başkalarina bıraktığınız zaman onlar da size karşı 

daha çok sevecen olurlar. Çoğu zaman onlar size el uzatırlar. Ama eğer bu 

gerçekleşmezse, hiç dert etmeyin. Daha çok sevgi olan bir dünya yaratmak 

için size düşeni yapmanın huzurunu yaşayın.

Dr. Richard Carlson