<

O benim dostumdu. Evet o benim dostumdu, öyle sanıyordum. Dostum değilmis.
Belki de hic dostum bile olmadı. Onun dostluk anlayısıyla benimki cok farklı birbirinden cok. Benim gercek dostum diyebileceğim tek bir insan vardır. Ebedi dostum o benim. Bana dostuymusum gibi davranmıyor ama benden öle bekliyo. O acık sözlu olduğunda gurur duyuyor, ama ben acık sözlu olunca kusuyor. Belkide bu yuzden ona bu kadar yalan söyluyorum.
Onu cok seviyorum ,sevmiyorum değil, ama ondan bana iyi bir dost olamaz. Anlamadığım tek sey onunla dost olmak icin cok uğrasıyolar. Ama gerceği kimse görmuyorki. Onların tek gördukleri sahte bir yuz. Hem onun ailesiyle benim ailem hic mi hic uyusmuyor. Onun ailesi cok serbest onu her yere gönderiyorlar. Ama benim ailem öyle değil. O yok beraber devamlı gezelim, yok yatıya kalalım falan istiyor. Ama buna benim ailem izin vermiyor. Ama öyle bir diretiyor ki bu dostluğu bırakmamak icin… Bide dıs bir etken var. Eski erkek arkadasım. Onu hala cok sevdiğim icin o ne derse yapmaya calısıyorum. O da cok değer veriyor bu dostuma. Bizi bu dostum dediğim tanıstırdığı icin sanırım. Biz ne zaman kavga etsek tam bitti dostluğumuz desem o giriyor devreye ve benim ondan özur dilememi sağlıyor. (ask iste dinliyoruz hala sözunu)İste öyle ama hala dostuz. Napcaksın bırakmıyor iste neyse ya hayırlısı neyse o olsun. Kusmemiz hayırlıysa kuselim bitsin dostluğumuz ama bitmemesi hayırlıysa bitmesin.