rüya gibi günler

Film gibi başlayıp film gibi bitirdik. Sevdik, gerçekten sevdik. Ama birlikte olamadık. Yedi yaş farkının olmasına karşın çok uyumluyduk. Duygularımız, düşüncelerimiz hep aynıydı. Onun yanında güvendeydim. Onsuz yaşayamazdım. Her gün yanına gidiyor onu görüyordum. Söylemeyin ama bazen de saklıca izliyordum onu. Her şey o kadar harikaydı ki. Ama bu kadar güzellik ancak masallarda olurdu. Elbet bir yerde bozulacaktı büyü. Evet birbirimizi seviyorduk. Hem de delicesine. Suçlayamazdım. İhtiyacı vardı, benimde öyle. Dayanamadım sustum. Konuşuyorduk biraz durakladı. Yüzü utançtan kızarmıştı. Anladım kesin kötü bir şey olmuştu. Aman bizi ayırmasın da ne olursa olsun diye geçirdim içimden. Ama olmadı. O acı sözcüğü titreyen dudaklarıyla söyledi. “evliyim”. Evet evliydi. O başkasınındı. Nasılda inanmıştım. Nasılda kanmıştım. Yaptığımız ne hataydı nede doğruydu duygularımızla davrandık. Sadece kalbimizin dediğini yaptık. Ama artık mantıklı bakma zamanıydı. Eşinden ayrılıp benimle olmak istediğini söylediğinde sarılmak ve öpmek istedim. Ama dedim ya artık mantıklı bakmak zorundaydım. O ellerindi. Bunu nasıl değiştirebilirdim ki. Elveda deyip gitmek zorundaydım. Aşık olduğum gözlere son kez bakmak zorundaydım. Son kez kokusunu içime çektim. Son kez ayrılıyordum. Bitmişti. Terk ettim yada terk etmek zorundaydım. Şimdi gidiyorum, belki ağlıyorum ama değerdi. Onunla yaşadığım iki gün, ömre bedeldi. Bir ömürde burada bitti.