Güzel günler sığdırdık günlüğümüze, ardından da yalnızlıkları. Hiçbir zaman anlayamadım, neden böyle tükettik yılları..Özledim…

Bugün, bugün öyle faklı doldun ki içime. BambaÅŸkaydı, her ÅŸey baÅŸka! Duygularım baÅŸka, hayallerim baÅŸka, sen baÅŸka…Ä°liklerime kadar sen doluydum bugün.

Bütün gün yüreğimin ucunda bir özlemdin ve dilimde bir melodi, anısı olan..

Ä°lk olarak balkonumuzdaki karanfillerimizle “günaydın” dedin bana. Güne seninle baÅŸlamak güzeldi. Sonra kahvaltımızı yaptık bahar serinliÄŸinde, o çok sevdiÄŸin keyif sigarasını içmedin bugün.

Sonra sokaklara döküldük birlikte. Çankaya’dan Maltepe’ye hiçbir yer bırakmadık Ankara’da gitmediÄŸimiz. Yüksel’de kitapçıları dolaÅŸtık uzun zaman, “Yüzyıllık Yalnızlık”ı aldım, neden onu seçtin anlayamadım… Tunalı Hilmi’de el ele dolaÅŸtık saatlerce. Bahçeli’de gitar muhabbetleri yaptık. Sonra Sakarya,sonra Atakule ve diÄŸerleri…

Bütün gün birlikteydik,bütün gün içimdeydin…

Åžimdi evdeyim. Elimde Yüzyıllık Yalnızlık…okuyup okumama arasında mücadeledeyim…

Düşünüyorum! Kendimi kandırmamın iÅŸe yarayıp yaramadığını düşünüyorum. Çok oldu… Beni terk edeli, ÅŸu kapıdan çıkıp gideli çok oldu…Bense hala alışamadım yalnızlığa!

Gariptir ki,

hala her sabah seninle uyanıyor, her günümü seninle geçiriyorum,

hala bir martı kanadı sevgin yüreÄŸimde…

hayat o kadar basit olmamalıydı oysa
ve
hayaller de bu kadar sınırlayıcı…
Bunları bilmek yetmiyor.

Belki bir gün gerçekleri gördüğümde, daha doğrusu gözümün

önündeki gerçekleri kabullendiğimde, bu kandırmacadan

vazgeçebilirim. Ama şimdi değil! Şu an olmaz!

Şimdi yüreğimde, kente yeni gelen bahar gibi cıvıl cıvıl hayalin

Şimdi seni yaşamaların en güzelindeyim

Şimdi yüreğimin en içindesin,en derinlerinde..

Åžimdi olmaz…Belki..günün birinde…belki…

Hiç haberin olmadı, çekmecem sana yazdığım mektuplarla dolu. Oysa adresin meçhul biliyorum ve onları asla okumayacağını da… Ama yazmak huzur veriyor bana. Bir gün o çekmecede sararacaklarını bildiÄŸim halde yazıyorum. Bir gün sarardıklarında bile içten olacaklar yine de, çünkü taşıdıkları hisler içten. Nerden bileceksin ki…

Denemedim sanma, senden sonra da aÅŸklar yaÅŸadım. Bir ÅŸeylerden kaçarcasına, gülüşündeki esaretten sıyrılmak için çırpınırcasına baÅŸka denizlere kulaç attım, baÅŸka yollara uzandım. Kaçtım…ardıma hiç bakmadan yeni dünyalar aradım.

Gökyüzünde binlerce yıldız vardı,

ama senden başka gökkuşağı bulamadım..

Denemedim sanma, başaramadım.

Sonum hep sana çıktı…

Yolum hep sende bitti…Seni özledim…

Bir bilseydin,

hala cüzdanımda resmin duruyor. Ona bakmıyorum,varlığı yetiyor
hala karanfilin balkonumda duruyor. Onu atmıyorum,bahara yeni umutlarla giriyor
kendimi kandırmak kolay ama yüreğim kanmıyor
hala ellerim yanaklarımda, düşüncelerim sana kayıyor.
Özledim seni…
Bir deniz kabuÄŸu
Bir martı soluğu
Bir yakamoz buğusu gibi yalın hasretin..

AÄŸlatan bir ÅŸiir
Huzur veren bir melodi
Korkutan bir karanlık gibi yüreğimdesin..
Sen hala içimdesin! Sen bendesin! Seni özledim..

Bu kandırmaca ne zaman bitecek bilmiyorum. Her yeni denememde baharları eskitiyorum. Düşüncelerimi zincire vuruyorum, başardım sanıyorum! Her bahar o zincirler paslanıyor, yeniden başlıyorum..

Oysa ki…
Artık yalnızım biliyorum.
Artık yoksun.. olmayacaksın..
Artık ne karanfiller açacak gelecek bahara
ne de kapımı çalan olacak.
Her gece “bitti” diyorum, “bitti”
Yüreğim yıprandı, eskidi gitti.
Her gece yeni ümitlere gebe kalıyorum…
Nafile !

Her sabah seninle uyanıyorum…
Baharlar içimi üşütüyor,
gidişini yüzüme vuruyor,
her yeni bahar yüreğimin ucuna konuyor
ellerimle yüzümü örtüyorum, olmuyor…
her bahar seninle başlıyor!

Baharlar ne zaman biter?

Hasretin nasıl geçer?

İçimdeki samyelin hangi baharda diner?