benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı herkesin olduÄŸu gibi. mutluluk düşleri saklamıştım kalbime. büyüyünce hep güzel günlerin geleceÄŸini hayal ederdim kendi hayatımın kahramanı olarak. aÅŸka, sevgiye, dostluÄŸa, mutluluÄŸa yürüyecektim kendi hesabıma küçücük adımlarla…

benimde hayallerim vardı herkesin olduÄŸu gibi. sevdalarım,sevinçlerim vardı. bir güvercin sıcaklığı taşırdım çocuk yüreÄŸimde hep. daÄŸlı çocuklarla pınarlara, esip geçen rüzgarlara güler geçerdim. en çok kuÅŸları, çiçekleri, beyaz yeleli atları ve menekÅŸe gözlü bir kızı severdim. güller açardı ne zaman ellerimi uzatsam ellerine. serin serin yeller eserdi saçlarında…

benimde hayallerim vardı sizin olduÄŸu gibi. kendime göre küçük bir yuva kuracaktım, neÅŸesiyle güleceÄŸim, hüznüyle hüzünleneceÄŸim ve beni en iyi anlayacak bir eÅŸim olacaktı. doÄŸacak çocuklarımlarımla sorunsuz yaÅŸayacaktım. mutlu yaÅŸayıp, hiç üzülmeyecektim hep gülecektim. kin, nefret, intikam, yalan olmayacaktı benim hanemde. strese girmeyecek, kırılmayacaktım, kırmayacaktım kimseyi…

bir dünyam olacaktı küçücük, herkesin içinde dost olduÄŸu, dostça geçindiÄŸi. mutlu küçücük bir dünya. herkesin biribirini kardeşçe sevdiÄŸi…

hayat bir türküdür sanardım dağ eteklerinde söylenen, güneş atarken karşı yamaçlara ve gülerken pınarlara kırmızı benekli çiçekler. hayat bir türküdür sanardım dağ rüzgarlarının çocuklara söylediği bir seher vakti.

benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı sizin olduğu kadar. hayallerdeki gibi sanardım yaşamı, oyunlardaki gibi. hani bir pınar başında kurulan düşler yada çocukken oynanan oyunlar gibi. nasıl ki, size rolünüz biçiliyorsa ve siz buna bütün yeteneğiniz, gücünüz ve azminizle sarılıp oyununuzu ve size verilen rolü başarıyla bitirmek istiyorsanız.

oysa hiçte öyle değil yaşamın acımasızlığının farkına varanlar için. kimsenin bilmediği, kimsenin düşünmediği bir yarayla kanıyorum şimdi. anladımki hiç bir acı, ihanetin acısı kadar acı vermiyor insana. kırıldık artık en kötüsü. siz kırıldınız ve kırılanda artık yerine konmuyor. İnsanın yüreğinde açılan yaralar kolay kapanmıyor. asıl yaşamımdaki, rolüm benim için zor, ağır ve kahredici.

Öyle bir ateÅŸ yakıyor ki içimi… gül döküp yaralarıma susuyorum her gece… sevince uzanan bütün yollar kapalı…
sevdasına yandığım dünyada, içinde suskun volkanlar taşıyan bir derviÅŸ gibi, buynu bükük gezerim gönül ülkemde…

Åžimdilik yaÅŸadıkça yüreÄŸime gizleyeceÄŸim sevgimi, özlemimi ve isyanlarımı…
biliyorum içimde ki, hiç bir çığlığı duymuyorsunuz ve duyuramıyacağım size. kanamalarımı, haykırışlarımı duyuramıyacağım…
Ä°yi ki, tüm yaralarıma karşın varsınız, hayatıma girmiÅŸsiniz. bana küs bakan gözlerinizden öpüyorum. beni anlamanızı beklemiyorum, affetmenizi dilemiyorum…

Çünkü suçlu ben deÄŸilim… kucaklarım sizi