Bu istanbul hapseder adamı,
alıp başını gidemezsin,
gitsen geri geliceÄŸini bilirsin..
denizin karşısı memleketim,
çocuk kalmış,temiz kalmış memleketim..
bir kaç zaman ayrı kalacağız seninle
bi okuyup adam(!) olup geleceÄŸim
adam olunuyormuÅŸ ya okuyunca!
ama hep aklımda sahillerin,
sende büyüdüm,sende bıraktım çocukluğumu..
bi kaç güne geliyorum yine..
öğle uykusundaki çocukluğum uyansın biraz..
gülsüme söyledim şimdi,
mahallede saklambaç oynarız gelince diye,
şu koca halimizden utanmadan,her yaz oynarız biz,
yaş kaç olursa olsun..
dedim ya çocukluğumu bıraktım orda..
doÄŸan abi bile oynar bizimle,
doğan abim büyüdü,moskovada şimdi
nazım ustanın oralarda..
ama onun aklında da memleket var bilirim..
doğan abim çadır yapardı küçükken bize,
inşaat mühendisi çıktı şimdi
benim aklım havalardaydı..
ne olucağım dememeli!
oysa bizim başkent3 te daha çok şey öğrenirdim ben..
neymiş efendim okuyacağız,
diplomamız olucak,mühendis çıkacağız..
sabahları deniz sakin olur soğuk olur
balığı yengeci bol olur mesela,
güneş batarken kumsalda elimizde biralarla,
dünyayı kurtarırız biz sinemle,sosyalist fıkralarda…
içten kahkahalar atmayı iyi biliriz mesela selayla,
ağlanıcak hallerimize..
dostluğu çok iyi biliriz,
birimiz ağladı mı hepimizden akar o yaşlar..
pek mühendis işi değil ya bunlar,
idare ediyoruz iÅŸte..
fotoğraf çekmeyi de iyi biliriz mesela,
her anı çekeriz,makinelere gerek yok
aklımda hepsi..
aşk acısını da bizim oralarda öğrendim ben!
bi kaç teknik terim kaldı öğrenemediğim,
kalktım geldim peÅŸinden teknik üniveristeye…
gelmez olaydım,aşkın tekniği mi olurmuş..
yapıştı mı yakana bırakmıyor bu Ä°stanbul ruhunu almadan…
ÅŸairler boÅŸuna ÅŸiir yazmamış bunca sene…
her ruha bir ÅŸiir bir ÅŸarkı yaptırmadan bırakmamış yakasını…
zor be istanbul seni yaÅŸamak..
ama ben ruhumu memlekette bıraktım.
kusura bakma istanbul,benimkini alamazsın..
bak şiir yazdın sen de deme sakın,şair değilim ben
memleketimin hikayesi bu..
biz memlekette öğrendik ruh kanatmayı şiirler yazmayı
sana kalan bir iki cümle..
boÄŸazmış,istinye’ymiÅŸ beyoÄŸlu’ymuÅŸ galata’ymış..
kalabalık yalnızlıklar bunlar beni karıştırma..
sen bilir misin bizim oraları
kalabalık insanlar vardır orda
ekmeğini bölersin,ruhunu gözyaşını bölersin
çocukluğunu tamamlarsın..
korkma fazla kalmayacağım
dedim ya biraz adam olup döneceÄŸim…
sanki çocukluk suçmuydu be İstanbul
hadi al ÅŸu ÅŸiiri beni azad et…