Sabaha karşı bir düş kurdum…Yalnızlığımın eÅŸiÄŸinde, acabalarımın senfonisi çalıyordu.. Belkilerim vardı.. Birde , birde sensizliÄŸim..
Sabaha karşı bir düş kurdum…Sen bundan habersiz.. Benden habersiz uyurken..Düşlerimi gezdirdim..Uykusuzluk diyarının tenha caddelerinde.. Ve düşüncelerimin hiç bilinmedik, ıssız köşelerinde, sen oldum..
Sabaha karşı bir düş kurdum….. Seni kurdum zamansız..Ve amansız.. Ve herÅŸeyi yanıma alarak, adımlarının gölgesi oldum..Sen oldum.. Sensizlik oldum..
Sabaha karşı bir düş kurdum…Düşümde güneÅŸi, güneÅŸte aydınlığı, aydınlıkta seni, sende ise kendimi buldum.. Neler yazmadımki adına…

“BaÅŸ harflerini nerelerde kullanmadımki, hatta noktasızlaranokta koyup, adını bile kısalttım, kimse bilmesin diye..”

Mana aradım.. çözümsüzlüğün ortasında …
Sabaha karşı bir düş kurdum…Gecenin en sonuna gidiyor..Günün ilk ışıklarını karşılıyordum..Saat dördü vururken….
Ben hala seni düşünüyordum..

“Sen yoktun biliyorum..Benimkisi, çok uzaklarda, bilkinmedik bir ÅŸehrin, en kuytu en karanlık , ÅŸimdilerde özlem dolu bir evin deÄŸiÅŸmesini bekleyen patlamış ampulu gibi,
Işıksız geceleri aydınlatma hevesi…”

Özlem dolu bir insan ne yapıyorsa ben de onu yapıyordum.. Sensizliğe doğru yürüyor, dönüp bakmadan ardına.. Gidiyordum işte..
Gidiyorum….