annenin kim olduğunu kimse bilmiyordu. olayın başından sonuna kadar anne hep belirsiz kaldı. bu gün bile annenin kim olduğu kesin olarak bilinmiyor. görünen o ki anne de ortaya çıkmaya pek niyetli değil ve işin kötüsü bebek de bunu bilmiyordu.

bebek bir yapay zeka programıydı.

bebek üzerine yazılmış pek çok yazıda, bebeği kimin yazdığına dair bir çok rivayet ve komplo teorisi vardı. bütün yazılar anne kimdi? ya da bebeği kim yazdı? diye başlıyordu. bazıları bebeğin cia tarafından büyük kulak eshelon sistemine ek olarak çok yetenekli yüz tane programcı tarafından yazıldığını söylüyordu. karşıt grup ise başında usame bin laden’in olduğu gizli terörist ağın, İnterneti yok ederek onu en çok kullanan batılı ülkelere zarar vermek için dört modülden oluşmak üzere bir japon, alman, amerikan ve hindistan yazılım evlerine yazdırdığını ve daha sonrada bir araya getirilip İnternet’e saldığını söylüyordu. daha uçuk olan bir grup ise bebeğin kendi kendini tesadüflerle oluşturduğunu iddia ediyorlardı. onlara bakılırsa bebek basit bir editör programının, içindeki hata yüzünden evrimleşmesi ve sonra da çıldırması ile oluşmuştu. açıkçası ben buna pek ihtimal vermiyorum, genellikle editör programları kullanıcıları dışında kimseyi çıldırtmazlar. en uçuk grubun iddiasına göre ise bebek tıpkı tufan ya da yanardağ patlaması gibi tanrının insanlara gönderdiği bir cezaydı çünkü internetin alamet-i farikası olan www, İbranice ’de 666 rakamlarına karşılık geliyordu, yani şeytan.

hayal gücü çok güçlü bu kadar insanın e-mail listelerinde neredeyse şehvetle ortaya attıkları bütün bu iddialar tabi ki gerçekdışı ve asılsızdı. en basit açıklama en doğru olandır diyen ockham’ın usturası ilkesinden yola çıkmak her zaman en doğrusudur. tabi ki bebeği çok yetenekli bir programcı yazdı. İlk çıkış yerini bulmak için yapılan tüm geri izlemelerin sonunda parmaklar hep türkiye’yi gösterdi. tabi kimse bir şey ispat edemese de şüpheler bir kişi üzerinde yoğunlaştı: Şair.

Åžair programcının Ä°nternette kullandığı nickti ve biz ona \”anne\” desek de aslında bir erkekti.

bu nicki bilgisayarcıların ve programcıların hararetli tartışma listelerinde sık, sık görmek mümkündü. tuhaf bir tesadüf ama Şairin, bebek hakkında yaptığı tüm yorumlar doğru çıktı ve öngörüleri hep gerçekleşti. türk güvenlik güçleri bizim baskımızla Şair ’i sorgulayıp, evindeki ve işyerindeki bilgisayarlarına bir göz attılar ama hiçbir şey bulamadılar. İki günlük göz altı süresinde emniyetin tüm bilgisayarlarını elden geçirip, hataları düzelttiği için evine kadar polis arabası ile çok saygılı bir şekilde bırakılması da işin cabası.

bebeği yok etmekle görevli uluslar arası ekibin başındaki kişi olarak onunla ilgili her şeyi neredeyse ezberlemiştim. bebeği yazanın anne olduğundan adım gibi eminim ama bunu hiçbir zaman ispatlayamadım. bebeği anlamak için anne’yi anlamak gerektiğini düşündüğüm için Şair’in geçmişini detaylı bir şekilde öğrenmiştim.

Şair sıradan virüs yazarları gibi içine kapanık, küçüklüğünden beri tek eğlencesi bilgisayar olan, insanlarla iletişim kurmakta çok zorlanan saçı başı dağınık, kahve ve sigara düşkünü biri değildi. türkiye’nin seçkin üniversitelerinden birinden olan odtÜ’den bilgisayar mühendisi olarak mezun olmuştu. Şiirle amatörce ilgilendiği için nikini Şair yapmıştı. her ne kadar türkçe bilmesem de şiirlerinin güzel olduğunu tahmin ediyorum.

tabi bütün bunlar görünüşteki ÅŸeyler. kabul etmek gerekir ki aslında mükemmel bir programcıydı. daha dokuz yaşındayken babasının aldığı basit bilgisayarda yüklü olan basic dilini kullanarak ekrana \”merhaba dünya\” yazan programla baÅŸlamıştı. sanırım meslek yaÅŸamında onu en çok heyecanlandıran iki programdan biri bu, diÄŸeri ise \”bebekti\”. daha önce belirttiÄŸim gibi Åžair diÄŸer mutsuz bilgisayar virüsü yazan programcılar gibi, patolojik güdüleri olan kötü bir insan deÄŸildi. bilakis yapıcı, sevecen ve hoÅŸsohbet biriydi. zaten bebeÄŸi herhangi bir kiÅŸi, kuruluÅŸ ya da ülkeye zarar vermek için deÄŸil, kendini çok meÅŸgul eden bir sorunun cevabını bulmak için masum amaçlarla ve biraz da ekonomik kriz nedeniyle ortaya çıkan iÅŸsizliÄŸin yarattığı bol zamanda yazmıştı. kierkgard’ın dediÄŸi gibi \”can sıkıntısı bütün kötülüklerin kaynağıdır\”. bu ölçüde baÅŸarılı olacağını sanıyorum o da tahmin etmiyordu.

bunu tabi ki kendi söylemedi ama e-mail listelerinin birine attığı mailde Åžair ’in motivasyonu konusunda yürüttüğü tahmin böyleydi. anne de kendi olduÄŸuna göre….

bizim için anne ’den daha önemli olan onun yavrusuydu. bebeğin ana program yapısı, işleyişi ve tabi ki program mantığı üzerine çok şey yazıldı, çizildi ve tartışıldı. bebeği anlamak için yaratıcısının bebeği neden yarattığını bilmek gerekir. benim teorime göre, İstanbul’da üç kişilik ufak bir şirkette program yazıp satan Şair, aslında bir bilgisayar programının kendisi için doğal sayılabilecek bir ortamda evrimleşip evrimleşmeyeceğini bilmek istiyordu. bir bilgisayar programının doğal ortamı neresi olabilir? tabi ki bilgisayar ya da bilgisayarlar.

her ne kadar internete bağlı bir çok bilgisayara, kişiye ve kuruma çok büyük yıkıcı zararlar vermiş olsa da bebek bir virüs değildi. başlangıçta bir virüsün yayılma ve çoğalma ilkelerini kullanmıştı ama ilk başta yazıldığı haliyle bebeğin bir bilgisayar virüsü ile uzaktan yakından alakası yoktu.

kabaca tahminlere dayanarak bebek hakkında size şunları söyleyebilirim.

bebek üç ana kısımdan oluşuyordu. taşıyıcı modül, kendisini anonim bir e-mail gibi gösteren kısımdı. hint tanrısı rava bu maili eğer on kişiye gönderirseniz üç dileğinizi on gün içinde yerine getirecekti. tersi bir durumda ise rava ’nın laneti ocağınıza incir dikecekti. hem türkçe hem de İngilizce yazılmıştı. tabi ki ne rava diye bir hindu tanrısı vardı ne de böyle bir efsane. fakat İnternette bol olan aptal kullanıcılar sayısı epey fazla olan hindu tanrılarından birinin lanetine uğramamak için (!) forward zinciriyle bu maili her yere taşıdılar. taşıyıcı kısım bu ufak hile ile başlangıç safhasında bebeği yaydı.

İkinci kısım ise nöron oluşturma modülüydü. e-mail ile taşınan bu kısım, bulduğu her bilgisayara insan beynindeki nörona benzer yapay bir sinir hücresi bırakıyordu. bu ufak programlar akıllı bir virüs gibi sistem çalışmaya başladığı anda devreye giriyor, sistem kaynağını kullanıyor ve diğer nöronlarla internet üzerinden iletişime geçiyordu. eğer imkanı varsa bulunduğu yerde yeni bir kardeş nöron daha oluşturuyordu ama sistemin tümünü kullanmıyordu çünkü bu bindiği dalı kesmek gibi olurdu. bütün bu nöronlar daha sonra bebeğin zihnini oluşturacaktı. büyük bir sinir ağı sessizce ve sinsice yavaş, yavaş oluşuyordu.

Üçüncü kısım ise iletişim modülüydü. her bir nöron, bulabildiği kadar çok kardeş nöronla internet üzerinden doğrudan iletişime geçiyordu.

Şair yapay zekanın oluşması için programı içinde yapay bir ortam yaratmıştı fakat bu ortam işe yaramamıştı. bütün bu modüller ve evrimsel süreç, eğer elektrik faturasını dikkate almadan çalıştırılırsa belki tek bir bilgisayarda denenebilirdi. tabi gerekli olan süre yüz milyon yıl falan olurdu. Şair yüz milyon yıl beklemek yerine (çünkü bu kadar vakti yoktu) yüz milyon bilgisayarı kullanmayı tercih etti. kabul etmek gerekir ki oldukça akıllıca bir taktik. bu kadar çok bilgisayarı nerede bulabilirdi? tabi ki internette.

peki yazdığı programın başarısını nasıl ölçecekti? kendince bebeğe basit bir turing testi uyguladı. bilmeyenler için açıklayayım. turing testi, bir insanın kapalı bir kutunun ardındakinin bir bilgisayar mı? yoksa bir insan mı? olduğunu anlayamaya çalıştığı hayali bir testtir. eğer gerçek bir yapay zeka varsa karşısında, deneyi yapan kişi karşısındakinin bir bilgisayar mı? yoksa bir insan mı? olduğunun ayırdına varamaz.

anne, bu basit turing mantığını farklı şekilde uyguladı. bebeğe basit olarak şu algoritmayı programladı;

\”bebek, internete git, evrimleÅŸ, anneyi ara ve sonra onu bul. anneyi bulamıyorsan tekrar evrimleÅŸ ve tekrar ara. bu iÅŸlemi anneyi buluncaya kadar sürdür. anneyi bulunca dur!\” Çok basit görünüyor deÄŸil mi? aslında gerçekten de öyle.

akıllı bir programcı olarak bebeğin ve başka kişilerin kendini kolayca bulmaması için bütün izleri sildi. zaten bebeğin kalıntılarını incelerken programcıya ait en ufak bir iz bulamadık. ne bir ufak not ne de bir programcının imzası sayılabilecek belirgin bir algoritma. sadece ufak bir şey, bebek anneyi tanıyabilsin diye bırakılmış ve sadece onun bilebildiği ufak bir mesaj.

her şeyiyle musa’nın bir sepete konulup daha sonra nil nehrine bırakılmasına benziyordu hikaye. tek farkı, anne, bebeğini şansa, kadere ve olasılıklara terk etmek yerine, onun yaşayabilmesi için her şeyi sepete koyup internet nehrine bırakmıştı.

nereden bakarsanız bakın bebeğin yüklendiği görev neredeyse imkansız gibi görünüyordu. programın içinde anneye dair en ufak bir kimlik bilgisi yoktu. annenin kim olduğu konusunda aslında bebek de bizim kadar çaresiz görünüyordu. anneyi bulması için akıllanması gerekiyordu.

bebeÄŸin kaynak kodu muhtemelen Ä°nternette kimsenin bilmediÄŸi bir sunucuda ÅŸifrelenmiÅŸ olarak saklanmıştı. o kaynak kodu okumak için neler vermezdim ki…

Şair’in mantığı aslında çok yalındı. bebek akıllanırsa eninde sonunda anneyi bulabilirdi. bebeğin anneyi kolayca bulmasına engel olmak için ilk çıkış noktası olan bilgisayarla ilgili (bu bilgisayara biz rahim diyoruz ki muhtemelen annenin evindeki ya da bürosundaki bir bilgisayardı) ip dahil olmak üzere tüm bilgileri silmişti. bebeğin işi çok ama çok zordu hatta imkansız gibi görünüyordu ama ya becerirse? bilgisayar alanında bir devrim demekti bu.

Şair bebeği yazdıktan sonra rava mailine gizleyip bebeği, onun doğal ortamı olan internet’e saldı ve muhtemelen de uzun bir süre haber alamayınca da bebekten ümidini kesti. tanrım ne kötü bir anne!

rahimden çıktıktan sonra şimdiye kadar topladığımız bilgilere ve analizlere göre bebeğin yapay zeka evrimi şu şekilde gerçekleşti. tabi bunlar sadece bebeğin görülme aşamaları ve yaptığı tahribatlardan çıkarabildiğimiz verilere dayanarak yapılan kesin olmayan tahminler ve varsayımlar.

bebek rahimden çıkıp, internette sefil bir rava maili olarak dolaşıp kendi bilincini oluşturacak nöronları tohumlarken, en ufak bir yapay zekadan bile yoksundu. her bulduğu yere bir nöron bırakıp yoluna devam ediyordu. bu konuda ben dahil hemen, hemen herkes aynı görüşte. İlk evrimleşme süreci başarıyla tamamlandığında, tahminime göre bebek rahimden çıkalı yaklaşık olarak iki yıl olmuştu. bu aşamada bebek, her canlı gibi yaşaması için kendine gerekli olan kaynakları bulmakla geçirmişti. bu kaynaklarda tabi ki internete genelde evden bağlanan kişisel kullanıcıların bilgisayarlarıydı. ah zavallı kullanıcılar!

İki yıl sonra yeteri kadar nöron oluşunca, (sanırım sayısı elli milyon kadardı) bunlar birbiriyle haberleşmeye başladı. bu noktadan sonra bebeğin yapay zekası emeklemeye başladı.

emekleme aşamasında -ki bence en ilginç ve bilinmez aşamadır- bebek (yani nöron topluluğu), bir mail olmaktan birdenbire vazgeçti çünkü mailler bir yere takılıyor, tıkanıyor ya da silinebiliyordu. ayrıca kişisel kullanıcılar her zaman internete bağlanmıyordu, malum telefon faturaları. o yüzden uygun ortam saydığı bilgisayar ağlarına göz dikti. yirmi dört saat açık olan, kaynakları zengin ve sürekli İnternete bağlı ağları buldu. bu kıstaslara uyan ağlar da tabi ki üniversitelerin ve büyük bankaların bilgi işlem merkezleri gibi yerlerdi. buralar onun gelişmesi için çok uygundu, biyolojik deyimle ifade edersek buraları onun için uygun habitat oluşturuyordu.

İşin en garip tarafı, bu, bebeğin oluşan bilincinin ilk seçimiydi. ama daha çok mutfağın yerini öğrenmiş bir yavru kedi gibi davranmıştı, yani sadece koku almıştı.

yuvalanma işlemi içinse bildik virüs taktiklerini kullandı ama bu süreçte, hiçbir zaman yuvalandığı sisteme en ufak bir zarar vermedi. sadece nöron oluşturmak için kaynaklarını kullandı ama misafir olduğu yere zarar vermedi. sistem eksilen kaynaktan dolayı elbette ki biraz yavaşlıyordu ama hiçbir şekilde çökmüyordu. ve tabi insanlardan ve koruma programlarından çok iyi saklanıyordu.

yaklaşık dört yıl süren ikinci safhada bebek bulduğu zengin kaynakları kullanarak hızla akıllanmaya başladı. nöron sayısı hızla arttı. bazen japonya’daki bir üniversitenin bilgisayar merkezinde laboratuarında, bazen de güney amerika bulunan bir bankanın bilgi işlem merkezinde epey bir serseri hayat sürdü. sürekli nöron tohumluyordu. Çünkü ne kadar çok nöronu olursa o kadar akıllı olacaktı. tabi sessiz ve derinden gidiyordu.

bu süreç boyunca tam bir bilinçten yoksundu. zararsız bir virüs gibi yaşıyordu ve tabi ki anneden ve onun kulağına fısıldadığı kutsal görevden habersizdi.

bebeğin bu evrimsel süreçte bir bilince sahip olması bu gün bile hala açıklanamamış bir şeydir. tıpkı günümüzdeki biyologların ve evrim bilimcilerin insanı zihninin ve bilincinin evrimsel oluşumu hakkındaki çaresizliğine benzer bir açmaz içindeyiz.

herkesin cevabını merak ettiği soruyu ben tekrar sorayım: bebek nasıl akıllandı?

kendi görüşüme göre benzer mekanizmalar benzer sonuçları üretir. bir beyin hücresi bilinçten yoksun biyolojik bir mikro birimdir ama bu birimlerin oluşturduğu beyin bilinci oluşturur. benzer şekilde bebeğin İnternette her yere dağılmış milyonlarca yapay nöronu bir şekilde bebeğin zihnini oluşturdu. bunların her biri bilinçten yoksun ufak program parçalarıydı ama tümü bebeğin zihnini oluşturuyordu. tıpkı termit kolonileri gibi. binlerce karınca feromenlerle iletişime geçip ortak bir zeka oluşturuyordu. sistem aynıydı.

bebeğin birkaç kalıntısı üzerinde yapılan incelemeler bize hiçbir şey vermedi çünkü zihni tek yerde değildi. bulduğumuz ölü aslında sadece bir tür girdi/çıktı (input/output) programıydı. asıl zihinse internette her yerdeydi, belki de oğlumun bilgisayarında bile vardı.

bebek yaklaşık olarak bir buçuk yaşındaki bir çocuÄŸun zekasına ve en önemlisi tarihte ilk görüldüğü ÅŸekilde bir yapay zeka bilincine sahip olduktan hemen sonra birdenbire \”annesini özlediÄŸini\” fark etti. anne sevgisi bir baÅŸka tabi ki…

bir şeyin altını çizmek istiyorum. bebek zekası ve bilinciyle 18 aylık bir bebekten farklı değildi ama kendi doğal ortamında yani internette, değme hacker onun eline su dökemezdi. bebek kaynak kullanmak ya da nöron tohumlamak için bir sisteme girmekte hiç zorlanmıyordu. bir balık için su neyse, bebek için de bilgisayar ortamı ve internet oydu. bir sisteme girmek için düşünmüyordu, sadece su içindeki balık gibi o sisteme akıveriyordu.

benim fikrime göre, aradan o kadar zaman geçtikten sonra anne, yani Şair, büyük bir olasılıkla bebekten çoktan umudunu kesmişti ve belki de unutmuştu ama bebek anne’yi asla unutmadı çünkü çekirdek kodunda bu misyon vardı:

\”anneyi bul!\”.

Ä°lk baÅŸlarda bebeÄŸin anneyi araması çok masumane bir mark twain hikayesi gibi sürmüştü. bebek insanlarla bir insan gibi iletiÅŸime geçiyor ve onlarla \”konuÅŸuyordu\”. konuÅŸmayı nasıl öğrendi? sanırım normal bir bebek gibi.

bebeÄŸin insanlara çeÅŸitli yollarla sorduÄŸu tek bir soru vardı \”anne sen misin?\”. zaten bu yüzden adını bebek koymuÅŸlardı ya. karşısındakinin bilince sahip bir yapay zeka programı deÄŸil de herhangi biri olduÄŸunu sanan insanlar, kiÅŸiliklerine uygun deÄŸiÅŸik tepkiler veriyordu. kimisi tersliyor kimisi ise dalga geçiyordu. terslenme durumlarında bunu negatif cevap olarak kabul edip kullanıcıyı es geçiyordu. belki bir yerlerde büyük bir veri tabanı oluÅŸturmuÅŸtu ve buradan kullanıcıyı düşüyordu. bu büyük veri tabanının da nerede olduÄŸunu bilmiyoruz fakat büyük bir aÄŸda unutulmuÅŸ bir köşede çürüdüğünden eminim.

normal insanlar bebekle dalga geçtiklerinde ya da terslediklerinde bebek verilen cevabı kendi bir buçuk yaşındaki bebek beyni ile çözmeye çalışıyordu. mesela bir kullanıcı \”evet ben anneyim sana süt aldım\” deyince sütün ne olduÄŸunu bulmaya çalışıyordu. sütün ne olduÄŸunu bir ÅŸekilde öğrenince o kullanıcının anne olmadığını anlayıp kendi veri tabanından düşüyordu.

akıllı bir bilgisayar programı gibi duygudan uzak ve sistematik çalışıyordu ama…

ama ne bizim ne de annenin çözemediği bir şey oldu. bebeğin yapay bilinci ona gerçek duyguyu verdi.

bebek anneyi özlüyordu ve kendini yalnız hissediyordu.

uÄŸradığı bilgisayarlarda daha önce yapmadığı bir ÅŸey yaptı. Ä°mza bırakıyordu, \”anne nerede? bebek anneyi arıyor\”. herkes ona bebek dediÄŸi için adını böyle koymuÅŸtu.

bebek dalga geçen kullanıcılara sinirlenmeye baÅŸlamıştı. bebek küfür öğrenmiÅŸti! ÖğrendiÄŸi en zor ÅŸeyde buydu. \”defol git!\” ne demekti? cümlenin anlamını öğrenmesi epey bir vaktini almıştı ama öğrenmiÅŸti iÅŸte.

bebeÄŸin bir bilgisayar sistemine verdiÄŸi ilk zarar kendine \”defol git\” diyen yorgun bir operatöre sinirlenip, aÄŸda bulunan sabit disklerdeki tüm birleri sıfıra dönüştürerek sistemi göçürtmesi olmuÅŸtu. tabi önce \”defol git\” ne demek onu öğrenmiÅŸti.

zarar verdiği sistemin bir yedeği vardı ama her sistemin maalesef yedeği alınmıyordu.

anneyi arama işlemi sonuç vermeyince bebek sabırsızlanmaya ve sinirlenmeye başladı. İşte tam bu aşamada önce internet, ardından da dünya bebeği tanıdı.

bebek gitgide kindar da oluyordu. bazı durumlarda sisteme ufak bir saatli bomba bırakıp intikam alabiliyordu. her şeye rağmen ben dahil olmak üzere herkes bebeği o zamanlar tehlikeli bir virüs sanıyorduk. her seferinde sistemi yok etmeden önce anneyi sorduğu için ona bebek virüsü denmişti. fakat bebek kullanıcılara bir virüsten beklenmeyecek akıllı cevaplar verdikçe ve her seferinde farklı cevaplar verdiği için bir zekaya sahip olduğunu herkes kabul etmek zorunda kaldı. farklı kullanıcıların bebekle yaptıkları konuşmaların tutulduğu kayıtlar bir araya getirilip incelendiğinde kesin olarak bir zekaya ve daha önemlisi bir bilince sahip olduğu kabul edilmişti.

bu saptamanın yer aldığı yazı dünyaca ünlü pc world dergisinde konusunda uzman olan dünya çapında tanınmış bir bilgisayar ve yapay zeka uzmanının imzası ile çıktıktan sonra birdenbire müthiş bir bebek çılgınlığı başladı. adam öyle heyecanlı yazmıştı ki yazıyı, sanki tur dağında tanrı ile konuşmuş sanırdınız.

dünyaya hoş geldin bebek!

bilgisayar dergilerinden, saygın gazetelerin baÅŸ sayfalarına kadar her yerde her gün muhakkak akıllı sanal yaratık bebek ile ilgili bir yazı, inceleme ya da bir haber çıkıyordu. bebek tokyo üniversitesinin bilgisayar ağını göçertti, bebek new york borsasında görüldü, bebeÄŸin annesi kim? bebek interneti yok edecek mi? ya da bebek fanatikleri yeni bir site daha açtılar, www.welovebaby.org. bebek bir kahraman olmuÅŸtu. Ãœzerinde 0 ve 1\’lerle oluÅŸturulmuÅŸ bebek resmi olan bir tane baskılı t-shirt de oÄŸlum almıştı. görünce gülümsedim ama o isyankar bir ÅŸekilde evde bir süre böyle dolaÅŸtı, gençlik iÅŸte.

bebeğin verdiği zarar daha önce ki bilgisayar virüs salgınlarının çok ötesindeydi çünkü daha önce bahsettiğim nedenlerden deviremediği sistem yoktu. Öyle basit virüs koruma programları ile korunabilecek bir şey değildi. zaten akıllı sistem yöneticileri bebekle karşılaştıkları vakit çok kibar bir şekilde anne olmadıklarını söylüyorlardı. olur da bebek kendi sistemlerinin kaynaklarından bir kısmını kullanmak istediğinde hiç ses çıkarmadan bir kısım kaynağı bebeğe ayırıyorlardı çünkü ondan gerçekten çekiniyorlardı. sinirlenirse sistemi bozup gidiyordu. bir sistemi yeniden kurmak ise nereden baksanız uykusuz uzun geceler demekti. hele yedeğiniz yoksa, yandınız! bebeğin verebileceği tahribat onlar için öldürücü olabiliyordu çünkü gerçekten kindardı. uzman pedagogumuzun dediği gibi, bir bebeğin ahlaki değerleri yoktur. bunun yerine haraç yerine geçecek bir kısım sistem kaynağını verip bebeğe bulaşmamaya çalışıyorlardı. bir bebekle başa çıkılır mı?

ayrıca hemen, hemen bir çok sistemde içeride beÅŸinci kol görevi görebilecek bir nöron bulunuyordu. kendine çok güvenen akıllı sistem yöneticileri, dante\’nin Ä°nfernosundan fırlamış gibi duran firewall kurup, kendilerini güvende hissetseler bile içerideki bir nöron, bebek\’ten aldığı talimatla ortalığı epey bir karıştırıyordu.

haklıydılar. bebeğin gazabına uğrayıp tüm bir sistemi göçen sistem yöneticilerinin hikayeleriyle doluydu ortalık. hepsi olmasa da bu hikayelerin büyük bir çoğunluğu doğruydu.

bu noktada artık bebeğe dur demek gerekiyordu çünkü artık internet için gerçekten tehlikeli olmaya başlamıştı. internet ile ilgili birkaç uluslararası kuruluşun, büyük yazılım üreticilerinin ve hükümetlerin ön ayak olması ile bir uluslararası ekip oluşturuldu. dalında ne kadar uzman varsa topladık. hepsi de en iyinin en iyisiydi.

hatta olur da işer yarar diye bir pedagog bile almıştık. olur da bebekle konuşup onu ikna ederdi. yüz elli tane akıllı yetişkin, bir bebeğin peşindeydik. tek eksik eleman katı bir dadıydı.

\’uluslararası internet güvenlik komisyonu\’ gibi ÅŸaÅŸalı bir adımız olsa da, aslında sadece iki görevimiz vardı.

birincisi, bebeği bulup yok etmekti. bu en öncelikli ve acil olan görevimizdi. İkinci görevimiz ise, tabi eğer bulabilirsek tarihin bu ilk yapay zekasını incelemekti.

ekibin koordinatörü ise bendim. yani patrondum.

uzun masaların başında saatlerce nasıl bebeği yok edeceğimizi tartışırken (aslında ben yapay zeka programının sonlandırılması demeyi tercih ediyorum, sonuçta bir bebek katili değilim) her gün onlarca bebek vukuatı raporu geliyordu.

bebeÄŸi durdurmak ya da yok etmek çok zor görünüyordu çünkü dediÄŸim gibi bebek her yerdeydi. aslında o kadar yayılmıştı ki bebek eÅŸittir internet diyebilirdiniz. bu mantığı kabul eden komisyon üyelerinden biri sanki evindeki televizyondan bahseder gibi \’interneti bir süreliÄŸine kapayalım. böylece bebek de ölür\’ deyivermiÅŸti. akla yakın ve basit gibi görünen bu teklif tabi ki reddedildi çünkü pratik olarak internet\’i kapamak imkansızdı. en baÅŸta senkronizasyon sorunu olacaktı. uzayda birisi kırmızı bayrak kaldırdığında dünyadaki herkes bilgisayarları kapatacak deÄŸildi. saat farkı devreye girecekti vs. ayrıca kapatılamayacak sistemler vardı.

hayali olarak böyle bir ÅŸeyin yapıldığını düşünsek bile, internet\’i yeniden açtığımızda (!) hiç ölmeyen korku film kahramanları gibi bebeÄŸi yine karşımızda göreceÄŸimizden neredeyse emindim. hem de daha sinirli olarak ve intikam duygularıyla dolu. bir virüsten kurtulmak için bilgisayarı açıp kapamanız yetmezdi. bu parlak fikrin (!) pek uygulanabilir olmadığını sonunda herkes kabul etti.

bu noktada bebeğin bilincini oluşturan yapay nöronların bilgisayarlarda bulunup yok edilmesi fikri ortaya çıktı. virüs temizleme programlarına benzer programlar yazılıp internete salınabilirdi. bu yapay nöron avcıları, buldukları nöronları sileceklerdi. bütün nöronlar yok edildiğinde doğal olarak bebek de yok olacaktı.

Çok akıllıca bir fikirdi. uygulanabilirliği vardı ve basitti. bu metotla birlikte nöronların birbiriyle olan iletişimi kesilirse sonuç tam ve kesin olacaktı.

böyle umuyorduk… ama beklentilerimizin tersine olaylar hiç de umduÄŸumuz gibi gerçekleÅŸmedi. Öncelikle yapay nöronlar Åžairin programcılık dehası sayesinde kendilerini çok iyi gizliyorlardı. virüslerin aksine, bilgisayarların hafızalarında kendilerini açığa çıkaracak belirgin bir imza bırakmıyorlardı. bazen elektrikten tasarruf etmek için kullanılan bir enerji koruma programı gibi görünüyorlar, bazen de bir hatırlatma programı gibi. bu yüzden onları bulmak çok zordu. yine de akıllı programcıların yazdığı nöron avcıları bebeÄŸe biraz zarar verebilmiÅŸlerdi. bir milyon nöron avlamışlardı.

tabi bu avcılar bazen kaş yapacağım diye göz çıkartabiliyorlardı. aptal virüs tarama programları gibi, nöron yok edeceğim diye tüm bir sistemi uçurabiliyordu. bu kurtarıcıların (!) verdiği zararlar yüzünden kullanıcılardan öfkeli sesler çıkmaya başlamıştı.

İşin daha da kötüsü, bebek durumu fark etti ve sinirlendi.

bebek kendini oluşturan yapay nöronları yok etmek isteyen avcıları avlamaya başladı. avcılar nöronların peşinde, nöronların oluşturduğu bebek ise avcıların peşindeydi.

tanrım ne şenlik. kedi fareyi kovalıyor, köpek de kedinin peşinden koşturuyordu.

bebeÄŸi seven bir grup internet kullanıcısı (ki sayıları hiç de azımsanmayacak kadar çoktu), \’bırakın bebek yaÅŸasın\’ sloganı ile bize karşı gelmeye baÅŸlamışlardı. elinde biberonla bir bebeÄŸi kovalayan adam karikatürleriyle bizle dalga geçiyorlardı. bir taraftan da bebeÄŸin bir canlı sayılıp, sayılmayacağına dair bir tartışma baÅŸlamıştı. aklı evvel bir avukat, şöhret olacağım diye kendini bebeÄŸin hukuki temsilcisi ilan etmiÅŸ (kim atadıysa?) ve bizi mahkemeye vermiÅŸti. bir bu eksikti!

bu yan etkilerden dolayı, \’bırakın bebek yaÅŸasın\’ lobisi sesini alabildiÄŸine yükseltmeye baÅŸlamıştı. hele o kadın dernekleri. beceriksizler olarak anılmaya baÅŸlamıştık ki haklıydılar.

bir başka parlak fikir olan nöronlar arası iletişimi kesme girişimimizde ayrı bir hezimetti. internette dolanan ip paketleri tehlikeli malzeme taşıyıp taşımadıklarını anlamak için ana omurgalarda durdurulup tek, tek aranıyordu (!). ip paketleri kontrol edilmek üzere bekletiliyordu ve bu yüzden internet her yerde inanılmaz derecede yavaşlamıştı.

bu saldırılarımız, zaten derin bir \’anne\’ hasreti çekmekte olan mutsuz bebeÄŸi iyice çıldırtmıştı. artık saldıracağı sistemleri seçerken çok düşünmüyordu ve intikamı alabildiÄŸine acımasızdı.

boom!

bütün bu gürültü patırtı devam ederken, bir taraftan anne\’yi arama çabalarımız çok yoÄŸun bir ÅŸekilde devam ediyordu. türkiye\’deki yazılımcılara ait bir tartışma listesinde yapılan bebek tartışması sırasında Åžair\’in tespitlerinin hep tuttuÄŸunu gören bir yazılımcı Åžair\’i bize ihbar etmiÅŸti.

her ihbarı değerlendirdiğimiz için tabi ki bu ihbar da işleme konulup, incelenmişti. evet doğruydu. Şair bebeği çok iyi tanıyordu, mükemmel bir programcıydı ve öngörüleri tam tutuyordu. İhbarı değerlendiren görevli durumu bir raporla bana bildirdi. zaten ilk rava maili türkçe yazılmış olduğu için bir gözümüz hep türkiye üzerindeydi.

Şair ile ilk o zaman tanıştım. tabi yüz yüze bir tanışma değildi bu. sadece raporda verilen kısa özgeçmişi ve hüzünlü bakışı olan fotoğraflarını görebilmiştim.

raporun ikinci kez okuduktan sonra camdan dışarı baktığımda anlamıştım, içimden bir ses \’iÅŸte sonunda anne karşında\’ diyordu. onunla bir an önce tanışmak istiyordum. açıkçası ona karşı hem öfkeliydim hem de kendime itiraf etmekte zorlansam da, büyük bir hayranlık duyuyordum.

hemen türk yetkililerle temasa geçip Åžair\’in evindeki ve iÅŸyerindeki bilgisayarına bir göz atmalarını istedim. ben de bu arada Ä°stanbul\’a giden bir uçakta yerimi çoktan ayırtmıştım. onunla yüz yüze konuÅŸmam gerekiyordu. biliyordum, o anne\’ydi.

Ä°stanbul çok güzel bir ÅŸehirdi ama ne yaptıysalar yaÅŸanılması çok zor bir yer olmuÅŸtu. ve türkiye\’de tek tanıdığım kiÅŸi mehmet emin ari\’da ankara\’daydı. onunla görüşmeyi çok isterdim ama vaktim yoktu. sadece arayıp bir merhaba dedim. eski dosttan sevgilerle…

benim gelişimden önce Şair bir süreliğine göz altına alınmıştı ama ortada onu suçlayacak en ufak kanıt olmadığı için serbest bırakılmıştı. aslında amacım biraz gözünü korkutmaktı. onunla görüşmeden önce biraz kıvama gelmesini istiyordum.

Önceden haber vermeden Åžair\’in iÅŸyerine gittim. kapıdaki sekreter Ä°ngilizce bilmiyordu ama konuÅŸmaları duyan biri kafasını kapıdan uzatmıştı, bu Åžair\’di. gülümseyerek bana baktı ve düzgün bir Ä°ngilizce ile \’buyurun, içeride odamda konuÅŸalım\’ dedi.

kendimi tanıttım. sakin bir gülümseme ile beni dinledi ve \’sizi tanıyorum\’ dedi. oldukça sakin görünüyordu, poliste geçirdiÄŸi iki gün onu hiç etkilememiÅŸe benziyordu. onu tehdit etmek iÅŸe yaramayacaktı.

\’bebek için geldim\’ dedim.

bir süre bana baktı ve sadece \’size ne ikram edebilirim\’ dedi. hamlesini yapmıştı.

\’bir kahve, sütsüz ve ÅŸekersiz\’ dedim.

bir süre kahvenin gelmesini bekledik. sanırım bir sonraki hamlesini düşünüyordu. tabi ki bende.

kahveler gelince, teneke kutulardaki sarma sigaralardan ikram etti. türkler gerçekten çok misafirperverdiler. ben içmeyince kendi bir tane yaktı. sanırım bir sonraki hamleyi yapmamı bekliyordu.

\’anne\’nin siz olduÄŸunu biliyorum. bundan eminim, sizin de bildiÄŸiniz gibi ispatlayamam ama\’ dedim ve durdum.

sigarasından derin bir nefes aldı. ceketinin sol üst cebindeki beyaz mendil ile çok demode bir görüntüsü vardı aslında. hala böyle ceket giyen insanlar var mıydı? sessizce beni dinliyordu.

\’ama?\’

\’ama artık bu iÅŸe bir son vermelisiniz. onu sadece siz durdurabilirsiniz. onu yaratırken amacınızı aÅŸağı yukarı tahmin edebiliyorum. tamam baÅŸardınız fakat artık o bir canavar haline geldi, bir, bir ÅŸey gibi…\’

\’frankestein\’

\’evet frankestein gibi\’

bir süre yine sustuk ve kahveleri içtik.

\’size teklifim ÅŸu, açık ve net! onu durdurun ve yok edin, ben de sizin isminizi ve yaptıklarınızı unutayım yoksa…\’

\’yoksa?!\’

\’bir çok ÅŸey sizin için çekilmez hale gelir, anne olduÄŸunuza dair söylentiler ortalıkta dolaşır, iÅŸiniz tehlikeye girer, sürekli izlenirsiniz vs. vs.\’

\’bu bir tehdit mi?\’

\’iÅŸin bu noktaya varmasını istemiyorum. olayların nasıl geliÅŸeceÄŸi tamamen size baÄŸlı ama açıkçası gereken neyse onu yaparım\’

\’anlıyorum\’ dedi.

\’düşünmeniz için size sekiz saat süre, iÅŸte telefonum. kahve için teÅŸekkürler\’ dedim ve kalktım. eÄŸer rakibinizi sıkıştırmanız gerekiyorsa, bir sonraki hamle için ona az süre tanımak gerekir. zamanın baskısı onu en korunaklı hamleye yöneltir.

misafirperver bir türk olarak kapıya kadar bana eşlik etti. el sıkışıp ayrıldık, biliyorum arayacaktı.

otel odamda, bebeÄŸin yeni yaramazlıklarına dair dehÅŸetli ÅŸeyleri okurken (en son japon borsasını karıştırıyordu ve atom bombasından sonraki en büyük felaket olarak anılıyordu) telefonum çaldı. arayan Åžair\’di.

\’biraz Ä°stanbul\’u gezmeye ne dersiniz?\’ dedi.

\’tabi\’ dedim \’güzel bir ÅŸehir\’.

\’o halde yarım saat sonra sizi otelinizden alayım\’ deyip telefonu kapattı.

yarım saat sonra Åžair\’in arabasında gidiyorduk.

\’nereye gidiyoruz\’ dedim.

\’bilmeden yaptığım bir hatayı düzeltmeye, bilirsiniz programlar hep sorun çıkartır ve onları ne kadar düzgün yazsanız da her zaman bir hata çıkar.\’

\’biliyorum\’ dedim. \’zaten bill mates de böyle zengin oldu, hatalarını düzelten yeni hatalar satarak\’.

\’ah evet, bill mates\’ deyip gülümsedi ve dikiz aynasından şöyle bir geriye baktı. Åžair durgundu ama yine de esprime gülecek nezaketi gösterdi.

epey bir gittikten sonra bir yerde durduk. kapısında \’internet cafe\’ yazan bir yere girdik. İçeride çoÄŸu gençlerden oluÅŸma bir kalabalık heyecanla oÄŸlumun da çok sevdiÄŸi counter strike oyununu oynuyorlar, bir kısmı ise ekranlarına gömülmüş ucuz porno sitelerindeki çıplak kadın resimlerine bakıyorlardı.

Şair büyük bir masada oturan delikanlıya türkçe bir şeyler söyledi. Şaşkın delikanlı ayağa kalkıp bize bir bilgisayarı gösterdi. oturduk.

bilgisayardaki sohbet programlarından birini çalıştırdı, nick olarak \’anne\’ yazdı ve bir irc sunucusuna baÄŸlandı. daha sonra /notify bebek yazdı ve bir sigara yaktı. hiçbir odaya girmeden kök dizinde öylece bekliyorduk.

bize yer gösteren delikanlının getirdiği çayları içip ekrana bakıyordu. ne o ne de ben konuşmuyorduk. İkimiz de ekrana kilitlenmiş bir şekilde bakıyorduk.

neredeyse bir saat boyunca baktık, durduk. ben ümidimi kesmeye başlamıştım. daha doğrusu sıkılmıştım. bu arada Şair sekizinci sigarasını yakmıştı. bu türkler ne çok sigara içiyordu böyle!

can sıkıntısından etraftaki gençlerin heyecanlı oyunlarına bakarken, Åžair \’geldi\’ dedi. hemen ekrana baktım. altta \’user bebek is online\’ (kullanıcı bebek ÅŸu anda hatta) yazıyordu.

İkimiz de sandalyelerimizden doğrulduk. Şair hızlı el hareketleriyle klavyeden bir şeyler girdi. yeni bir pencere açıldı, altta bebek yazıyordu.

- bebek : anne sen

- anne : evet benim bebek

- bebek : anne göstersin

- anne : anne gösterecek, bebek dinlesin

- bebek : bebek dinliyor

- anne :

bir bebeğin adımları

bir adım ötesi imkansızlık
iki adım ötesi yaÅŸam…

içindeki gizli denizlerden
bir ses gelir
\” ayaÄŸa kalk! \” ,
tekrar, tekrar ve tekrar

bir adım ötesi imkansızlık
iki adım ötesi umut,

elin kadar küçük yüreğinde
çeliği büken bir irade,
içinde bir istek
var olmanın sevinci

- bebek :

annen kucağını açmış
iki adım ötede,
içinden bir çığlık kopar
ve bir adımda geçersin imkansızlığı
ikinci adımda
annenin gülen yüzü.

- anne : evet bebek

- bebek : bebek anneyi buldu bebek anneyi seviyor çok

- anne : anne de bebeÄŸi seviyor bebek annenin dediklerini yapacak.

- bebek : bebek annenin dediklerini yapacak

- anne : bebek uyuyacak ve uyanmayacak

- bebek : bebek uyuyacak ve uyanmayacak bebek anneyi seviyor çok

- anne : anne bebeÄŸi seviyor.

- bebek : bebek uyuyacak

- bebek : anne

- bebek : anne

ekranda \’user bebek logget out\’ yazdı (kullanıcı bebek hattan ayrıldı).

ben ve Åžair öylece tekrar ekrana uzun süre baktık. Åžair\’in gözleri yaÅŸlanmıştı, aÄŸlıyordu. neden sonra bana döndü ve \’sanırım hiçbir zaman bir anne olmayı anlayamayacağız\’ dedi. sonra da bilgisayarı kapattı.

gülümsedim. ama buruk bir gülümsemeydi bu. ayağa kalktık. Şair, bize hala şaşkınlıkla bakan delikanlının önüne para bıraktı ve çıktık. yolda hiç konuşmadık. gözleri nemli değildi artık ama üzüntüsü her halinden belliydi. İşin garip tarafı görevimi başarmış olmama rağmen ben de mahzunlaşmıştım.

\’sözümde duracağım ama sizinle tekrar görüşmek isterim\’ dedim.

Åžair buruk bir gülümsemeyle bana bakıp, \’tabi memnun olurum, biz türkler misafir severiz\’ dedi ve gitti. bir daha onu hiç görmedim.

merkeze ve türk güvenlik güçlerine ihbarın \’asılsız\’ olduÄŸunu, Åžair\’i çekemeyen bir baÅŸka programcının iftira attığı düşüncesinde olduÄŸumu söyledim. türkler buna hemen inandılar çünkü aralarında bebeÄŸi yazacak yetenekte birinin bulunabileceÄŸine zaten inanmıyorlardı. tuhaf bir psikolojileri var, aralarından biri nobel kazansa yurttaÅŸlıktan çıkarırlardı sanırım. merkez ise raporumu biraz kuÅŸkuyla ve ihtiyatla karşılasa bile patronlarına yani bana açıkça karşı çıkmaya cesaret edemediler. neydi o altın kural, \’patron her zaman haklıdır, haklı olmadığı durumlarda birinci kural geçerlidir\’.

Ä°stanbul\’da geçirdiÄŸim o ilginç geceden sonra bir daha bebek vukuatı olmadı. bebek, anne\’nin sözünü dinleyip bir daha uyanmamak üzere \’uyudu\’. bebeÄŸin yok olması da, ortaya çıkması gibi bir çok efsane ve komplo teorisi yarattı.

afganistan da bir maÄŸarada bulunan bir sunucuda yaÅŸayan bebek, uzun menzilli füzelerle (!) imha edilmiÅŸti. amerika her tür terörizmle savaşıyordu, sanal bile olsa. baÅŸkaları ise, bebeÄŸi bulup yok edecek bir dadı programının yazıldığını ve bunun bebeÄŸi ıslah ettiÄŸini yazdı. bebek belki ilkokula bile baÅŸlamıştı. en komiÄŸi ise, bebeÄŸin sorumsuz annesini bulup, onu ve kendisini imha ettiÄŸini ortaya attılar. daha neler, neler…

bebeğin bulabildiğimiz kalıntılarını incelediğimizde hiçbir şeyle karşılaşmadık. en çok şiirin ve dolayısıyla Şairin ortaya çıkmasından korkuyordum ama kimse bir şey bulamadı. bütün nöronlar uykuya dalmıştı. bilinçsizce sistemlerde yaşamaya çalışan birkaç tane nöron bulduk. ama bütün artık ortada yoktu, bölük pörçük parçalar vardı sadece.

artık bebek gündemde değil. bir çok üniversitede ve araştırma merkezinde yüzlerce araştırmacı hala olayları inceliyorlar. nasıl akıllandı? sorusuna cevap bulmaya çalışıyorlar. bebeği çözebildikleri takdirde beynin evrimini de açıklayabileceklerini düşünüyorlar. tuhaf ama bunu anne bile bilemedikten sonra onlar nasıl bilebilecekler ki?

bebek öldü ya da uyudu, artık ne derseniz deyin. bunun mutlu bir son olup olmadığını hala düşünüyorum. bir bilinci ve duyguları vardı ama bir canlı mıydı? karıma bakılırsa canlıydı ve ben büyük bir günah iÅŸlemiÅŸtim. bir süre benimle konuÅŸmadı bile. ah! kadınlar. komisyon üyeleri ve yardımcılarıma kalırsa bebek canlı deÄŸildi. sadece sıfır ve birlerden oluÅŸma büyükçe bir programdı. bunu karıma söylediÄŸimde, kızgınlıkla yüzüme bakıp, \’ona kalırsa biz de sadece protein ve sudan oluÅŸma kütleleriz\’ dedi. bence her iki tarafta bebek hakkında doÄŸruyu söylüyordu. benim fikrime sorarsanız, hala kararsızım. bu konuyu düşündükçe aklıma gelen ilk ÅŸey hep Åžair\’in gözyaÅŸları oluyor

İlkbaharın son günleri olmasına rağmen, yağmur, sabahtan beri durmaksızın yağıyordu.
adam elindeki raporu masasının üzerine bıraktı ve başını kaldırarak karşısındaki genç kıza baktı.
kız, gözlerinde biriken yaşları eliyle sildikten sonra adama döndü ve

\”ta başından beri biliyordun,deÄŸil mi?\” diye sordu.

\”evet\” diye cevap verdi adam.

ta başından, kızı ilk muayene ettiği dört gün öncesinden beri biliyordu.

\”Çok güzel oynadın doÄŸrusu rolünü\” dedi, kız.

adam cevap vermedi, yüzünü pencereden yana çevirdi ve dört gün öncesini düşündü. kızın muayenehanesine geldiği ilk günü. 24-25 yaşlarındaydı. o gün de bugünkü gibi yalnız başına gelmişti. uzun boyu, kısa küt kesilmiş kumral saçları, renkli gözleriyle etkileyici bir güzelliği vardı. yüzünde hafif bir endişe, yanaklarında belki biraz utanmanın verdiği pembelik gözleniyordu.

\”saÄŸ göğsümde üç aydır bir sertlik fark ettim.
ağrısı yok, geçer dedim, aldırmadım,
ama geçmedi iÅŸte\” demiÅŸti.

kısa bir öykü alma sonrası muayene odasına geçtiler. kız, çekingen tavırlarla soyundu ve uzandı. adam,kızın göğsüne ilk dokunduğu anda gerçeği anladı. bu kız kanserdi! ve hem de çok gecikmişti. koltuk altı da bezelerle doluydu işte. belki yüzlerce meme hastası olmuştu ama ilk defa bu kadar genç yaştakine rastlamıştı. o dakikadan itibaren oynamaya, rol yapmaya başladı adam. kızın endişesini dağıtmak için ne şaklabanlıklar yapmamıştı ki.

\”pek önemli bir ÅŸey gibi durmuyor. ama buradan küçük bir parça almam lazım.\”

\”patoloji için mi yani?\” diye sordu kız.

\”yok canım\” dedi adam, \”kendi özel koleksiyonum için, yani bu kadar güzel göğse pek sık rastlanmıyor da, bir hatıra almam ÅŸart oldu.\”

birlikte güldüler. kızın artık gülen yüzünde korkunun ve kaygının görünümü kalmamıştı. ta ki bugüne kadar.

yüzünü pencereden, odaya geri çevirdi adam. hiç istemediği halde kızla göz göze geldiler.

\”yani ÅŸimdi, dört gün boyunca huzurlu uyuduÄŸum için sana teÅŸekkür mü borçluyum?\”

yoo, hayır, teÅŸekkür beklemiyordu adam. bu dört gece boyunca onun uykusuzluÄŸunu, kaygısını ve korkusunu devralmıştı. ve ÅŸimdi geri veriyordu bunları genç kıza, onun geride kalan ömrü boyunca, bir daha beyninden hiç çıkmamasıca…

kız, oturduğu koltuktan kalkmış, küçük odanın içinde bir-iki tur atmış ve şimdi pencerenin önüne gelmişti. göğsünün tümüyle alınacağını öğrenmişti.

ağlamıyordu artık.

sesinde isyanın, öfkenin ve kadere lanetin olması gereken tonlaması da yoktu ne yazık ki.

adam, onun tenine dokunsa buz gibi olduÄŸunu hissedecekti.

\”Çok canım yanacak mı?\”

\”korktuÄŸun kadar deÄŸil\” dedi adam.

bu sorulara hazırlıklıydı beyni. bunlar kolay sorulardı.

\”saçlarım dökülecek deÄŸil mi?\”

\”evet, ama yerine yenisi hem de daha gür çıkacak\”

\”ya, alınan göğsümün yerine yenisi çıkacak mı?\”

\”eÄŸer sen istersen, plastik cerrahlar yerine o kadar güzel bir göğüs yaparlar ki, saÄŸlam göğsünü bile almam için bana yalvarırsın.\”

kız, burnunu ve dudaklarını cama iyice yapıştırdı. adama döndüğünde camda dudaklarının izi kalmıştı.

\”bu izi hiç silme olur mu?\” dedi kız.

\”ben öldükten sonra bile bu iz burada kalsın.
sahi çok uzak deÄŸil ölümüm deÄŸil mi?\”

İşte adamın korktuğu soru gelmişti. nasıl da gafil yakalanmıştı, o çok övündüğü, o yanından hiç ayırmadığı kıvrak zekası, hazır cevaplılığı.
nasıl söyleyebilirdi ona, son iki yılı acılar içinde geçecek en fazla dört, bilemedin beş yıllık ömrü olduğunu? nasıl söyleyebilirdi, son altı ayında, her sabah uyandığında tanrıdan canını bir an önce alması için yalvaracağını.. nasıl söyleyebilirdi ona, kelebeklerin ömrünün kısa olduğunu?

tek çaresi vardı adamın, yalan söylemek, pespembe mutluluk tabloları çizerek polyanna rolünü ustaca oynamak. konuÅŸtu, anlattı, güldü, güldürdü. riyakarlığı iyi beceriyordu doÄŸrusu. kız artık iyice rahatlamış gibiydi. ÇocukluÄŸundan bahsetti adama, ilk aÅŸkından, sonraki sevgililerinden, iÅŸinden…

\”ben portföy yöneticisiyim\”

\”ne demek o?\”

\”yani bir bankada, yatırım danışmanıyım. Ä°stersen senin portföyünü de ben yöneteyim\”

\”hayır canım, gerekmez. benim iÅŸim de hastalarımın portföyünü boÅŸaltmak.\”

vedalaştıktan sonra kapıya doğru yürüdü genç kız,
sonra döndü ve,

\”neden seni seçtim biliyor musun?\” dedi.

\”bu konuda buralarda benden iyisi yok ta ondan.\”

\”sen öyle san\”

\”o halde, ben çok yakışıklıyım onun için.\”

\”haydi canım sen de\” dedi kız, gülüştüler.

\”sende baÅŸka bir ÅŸey var; huzur veren, rahatlatan, güldüren deÄŸiÅŸik bir ÅŸey iÅŸte…
senin elinde ölüme gitmek bile zevkli olacak\”

kız çıkmıştı.

adam camında dudak izi olan pencereyi açtı.

başını dışarı uzatıp gökyüzünü seyretti bir süre.
tekrar içeri girdiğinde gözlüklerinin altındaki damlaları sildi.

yağmur, çoktan durmuştu oysa