<

ben istanbulda yaşayan karadenizli bi gencim.yazacağım hikaye tamamiyle gerçektir.2002 yılında üniversiteyi kazanıp uşak meslek yüksekokuluna gittim bi kız gördüm çarpıldım bu daha öncekiler gibi değildi çok guzel ve asildi.kafayı ona takmıştım ona yaklaşmayı denerken en yakın arkadaşının benden hoşlandığını öğrendim yıkıldım ama pes etmek yoktu bi fırsatını buldum açıldım ve büy bi aşk başladı dolu dolu gündüzleri beraber olmak yetmiyodu aynı eve taşınmıştık.çok kavgacıydım hergün bi olaya bulaşıyodum ve o beni yola getirdi okul bitti izmirli olduğu için istemeye gittik uzak diye vermediler 6 ay sonunda vazgeçmeyeceğimizi görüp verdiler nişan yaptık 4 ay sonra askere gittim ilk zamanlar her gün ağlıyodum konuşurken sonra dağıtım geldi komandoydum ve şırnak beytüşşebapa gidecektim oradaki ortam yavaş yavaş piskolojimi bozmaya başlamıştı en ufak sebepler kavgaya dönüşüyodu ama ben anlatamıyodum ordaki cehennemi üzülmesin diye ama farkında olmadan cok kırıyodum zordu çatışmalar cesetler ve şehitler cehennemdi.kuzey ırak operasyonuna gitmek için habur sınır kapısına geldiğimde yine kavga ve bitsin dedi yapma dedim değişmedi bitti 55 gün vardı tezkereme 55 günde saçlarım beyazladı biiti.cok zordu ve bitti zor toparladım ve 1,5 yıl sonrabaşkasıyla nişanlandım düğünüme bir hafta kala geldi sana kaçtım dedi neyaptım sizce!verdiğim cevap:gözümden yaş olup düştükten sonra sende herkes gibi olduktan sonra geldin dedim.şuan başkasıyla evlıyım cok mutluyum.ama yara bu içinden zaman geçmeyen tek yara.şu bi gerçekti beni parayla kıyaslayan asker ocagında bi başıma bırakan birine nasıl ömür adarım.benim için neyaptın dedım hiç dedi sen ne yaptın dedi cevabım ölmedim oldu .bu hayat ben varsam var ben yoksam yok kimse için değil kendim için yaşıyorum böyle çok güzel