Hemen çıktım evden, şehre inip mağazaları dolaşmaya başladım.

   Şık bir mağazaya gidip reyonlarda gezindim. Şık mağazanın nazik görevlisinin dikkatini çekmiş olmalıyım ki, yanıma gelip ne istediğimi sordu. Ona bir dolarım olduğunu ve anneme çok güzel bir armağan almak istediğimi söyledim. Bana, daha ucuz hediyelikler satan bir mağazanın adını verdi.

   Tam ümidimi kesiyordum ki, bir mucize yüreğimi yerinden oynattı. Karşımda duran camekanın içinde, çok şık, cam kutusunun içinde duran camdan yapılmış minik bir çatal duruyordu. Nazik bayana çatalın fiyatını sordum.

   - “Bugün sizin şanslı gününüz küçük hanım,” dedi.

   - “O çatal bugün indirime girdi. Fiyatı da tam bir dolar. Bu aralar cam çatallara pek ilgi gösteren olmuyor.”

   Ben vardım ya! Ertesi gün anneme armağanını verdim.

   Babam merakla eğilip annemin elindeki cam kutuya baktı.

   - “Ne güzel bir şey bu!” diye annem bir nida attı ve çatalı babama gösterdi,

   - “Bakar mısın hem de el yapımı…”

   - “Evet, el yapımı,” dedim gururla.

   - “Vitrine koyabilir miyim?” diye izin istedi annem. Ben de izin verdim.

   Noel geldiğinde cam çatalı kutusundan çıkarıp Noel ağacına astı annem.

   Yıllar sonra, annem öldüğünde bankadaki kasasından değerli eşyalarını ve mücevherlerini almaya gittim. Kasadaki eşyalarının arasında duruyordu cam çatal, camdan kutusunun içinde. Kutuya bir de not iliştirilmişti:

   - “Sen hep düşünceli, sevgi dolu bir insan oldun ve bizi hep mutlu ettin. Seni seviyorum. Annen.”

   Cam bir çatal mı? İnsan cam bir çatalı neden banka kasasında saklar ki?

   Annem saklamıştı, çünkü bu küçük armağan onun için çok, ama çok değerliydi. Banka kasasında saklanacak kadar değerli.