<

bazen oturduğum yerden insanları gözlemlerim.otobüste,iş yerimde,girdiğim ortamlarda.ve bazı şeyleri takip ederim.İnsanların hepsini çok severim fakat,aptal insanları değil.herşeye birden hiddetlenen,sinirlenen,doyumsuz,kişiliksiz,böbürlenen,ruhsuz,beyinleri ufak ,ama kendini dev aynasında gören,güzelleşmek uğruna estetik yaptırıp,maymuna benzeyen insanları sevmem.akıldır,ruhtur güzel olan.herşey gelip geçer,kalmaz baki.güzellik geçer gider zamanla,sönmüş bir balon gibi olur insan.hele birde içi boşsa, neye yarar.yüzlerine yansır yüreklerinin,ruhlarının çirkinlikleri,şeytana benzer gözleri,hemen tanırım onları.İnsan sevgi dolu olmalı bence,hayat vermeli karşıdaki insana,karşılıklı enerji alışverişi o kadar güzeldir ki.küçük beyinli insanlar,karşılarına büyük insanlar çıktığı zaman paniğe kapılıp yanlışlar yaparlar.tanımıyorlarsa bile, kıskançlıktan yoketmeye çalışırlar öncelikle.beyinleri başka şeylere çalışır çünkü.bencil,benmerkezcidirler.sevgi, saygı yoktur,kitaplarında.sevginin yüceliğinden anlamazlar.sevgi onların gözünde maddedir.hele sevgilisi,karısı ya da kocası başka birine değer verdiğinde,atmaca gibi saldırırlar.kazandıklarını zannederler,zorla birşey yaptırdıklarında.bilmezlar ki esas kaybedenin kendileri olduğunu.küçüldüklerini,anlamazlar.ufaktır beyinleri çünkü.acırım ben böyle insanlara,hemde çok acırım.