Tabii o zamanlar gerçek sanatkâra çok kıymet verildiği için, kısa zamanda huzura kabul edilmiş. Selim Han´ın yanında Hasan Can ve diğer vezirler de varmış. Şâir zât, heyecandan sesi titreyerek şiirini okumuş bitirmiş, . sonra da pâdişaha bakmış.

Yavuz Selim Han hiç tereddüt etmeden :

- `Ama ben bu şiiri biliyorum.` Deyince, adamcağız şaşırmış;
- `Nasıl olur efendim, bu şiiri ben yazdım ve ilk defâ burada okuyorum.` Pâdişah – `İstersen bir de ben okuyayım` demiş – `Siz bilirsiniz.` Selim Han gerçekten teklemeksizin adamın az evvel okuduğu şiirin aynısını okumuş.

Adam şaşkınlıklar içindeyken bu sefer Hasan Can atılmış:
- `Bu şiiri ben de biliyorum sultanım. Destur verirseniz ben de okuyayım.` O da okumuş. Sonra hemen yanındaki vezir ve diğerleri de sırayla okumuşlar.
Böylece huzurda şiiri okuyan on kişi çıkmış. Şâir ne yapacağını şaşırmış;

- `Nasıl oluyor anlayamıyorum efendim. Ama bu şiiri gerçekten ben yazdım` diye kendini savunmaya çalışmış. Neyse ki sonradan gerçeği anlatıp, adamcağızın gönlünü almışlar.