Bebeğimi Görebilir Miyim?
bebeğimi görebilir miyim?\”
dedi yeni anne…
kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu anne,
bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve
şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu! anne ve bebeğini seyreden
doktor hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya başladı. bebeğin kulakları
yoktu…
muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece
görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı.
aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. bir gün okul
dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. hıçkırıyordu…
bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığı idi
ağlayarak: \”büyük bir çocuk bana ucube dedi…\”
küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü.
arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça da başarılı bir öğrenciydi. sınıf başkanı bile olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış olsaydı.
annesi, her zaman ona \”genç insanların arasına karışmalısın\” diyordu,
ancak aynı zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu… delikanlının babası, aile doktoruyla oğlunun sorunu ile ilgili görüştü;
- \”hiçbir şey yapılamaz mı?\” ]diye sordu.
doktor : – \”eğer bir çift kulak bulunabilirse,organ nakli yapılabilir\”
dedi.
böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya
başlandı.
İki yıl geçti bir gün babası:
- \”hastaneye gidiyorsun oğlum, annen ve ben, sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır…\”dedi.
operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı. yeni
görünümüyle psikolojisi de düzelen genç,okulda ve sosyal hayatında büyük
başarılar elde etti. daha sonra evlendi ve diplomat oldu. yıllar geçti, bir gün babasına gidip sordu:
- \”bilmek zorundayım, bana
bu kadar iyilik yapan kişi kim? ben o insan için hiçbir şey yapamadım…\”
bir şey yapabileceğini sanmıyorum\” dedi babası,
\”fakat anlaşma kesin, şu anda öğrenemezsin, henüz değil…\”
bu derin sır yıllar boyunca gizlendi. ancak bir gün açığa çıkma zamanı
geldi…
hayatının en karanlık günlerinden birinde,annesinin cenazesı başında
babasıyla birlikte bekliyordu.babası yavaşça annesinin başına elini
uzattı; kızıl kahverengi saçlarını eliyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu…
- \”annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu\” diye fısıldadı babası…
- \”..ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi?\”
gerÇek gÜzellİk fİzİksel gÖrÜnÜŞe baĞli deĞİldİr, ancak kalptedİr! gerÇek mutluluk, gÖrdÜĞÜn Şeyde
deĞİl, asil gÖrÜnmeyen yerdedİr